Sinds gisteren zijn wij weer thuis. Na een gesprek met onze oncoloog en neurochirurg mochten we Josh meenemen. Samen hebben we de scan bekeken, en we zagen dat de nieuwe scan beter is dan die van zondagavond. We zien nu weer meer structuur in de hersenen; op de scan van zondag was die structuur bijna helemaal verdwenen door de hoge druk in zijn hoofd.  

De artsen hebben een grote cyste rechtsvoor aangeprikt en deels leeggezogen. Toch lijken de hersenkamers nog niet echt kleiner. Wel is de eerste cyste die er zat bijna helemaal verdwenen. De drain heeft wat dat betreft goed gewerkt. Dat is een positieve ontwikkeling, en we proberen zulke momenten vast te grijpen. Anders zakt de moed je snel in de schoenen.  

Josh heeft echter veel ingeleverd. De vorige keren knapte hij sneller op, maar nu is zijn energielevel heel laag. Na het slapen gaat het even redelijk, maar daarna stort hij volledig in en kan hij alleen maar rusten. We knuffelen en zoenen ons lieverdje helemaal plat. De tranen lopen over onze wangen, want we houden zoveel van hem. We willen zó graag dat alles goedkomt.  

Gisteren, terwijl ik in de auto naar het ziekenhuis reed, besefte ik hoe anders onze oud en nieuw had kunnen lopen. De situatie tijdens de operatie was echt kritiek. Op maandag en dinsdag zagen we de zorgen in de ogen van de artsen. Dat Josh er nog is, maakt ons ontzettend dankbaar, maar we weten ook dat we er nog lang niet zijn. Dat geeft spanning. We vragen ons af hoe lang we hem nu weer thuis kunnen houden. We hopen op een stijgende lijn, want anders moet hij weer opgenomen worden.  

Maandag bespreken de artsen hem opnieuw, en dinsdag heb ik contact met Evelien, onze oncoloog. Op 10 januari wordt er weer een scan gemaakt, zodat we kunnen zien waar we staan.  

Voor nu is het vooral afwachten, hopen en bidden dat er een oplossing mag komen. We danken God dat hij Josh tijdens de operatie heeft gespaard.  

Liefs,  Eunice