Einde van de middag werd ik gebeld door de neuroloog van Joshua. De scan zag er heel netjes uit. De orthopeed was supertevreden over de beelden die hij zag. Er zat geen zenuw bekneld of een schroef die ergens verkeerd zat. Maar… wat is het dan wel? Wat we steeds zien is dat de pijn na een paar dagen door de pijnmedicatie heengaat. Gister heeft Josh ook weer verschillende pijnaanvallen gehad. Dit is zo vermoeiend voor hem dat hij veel heeft geslapen.

Het lijkt erop dat het te maken heeft met de botpositie van zijn rug, bekken en heup, en de aanhechting van de spieren die deze pijnaanvallen veroorzaken. Het is erg lastig, want Josh kan het zelf ook niet goed aangeven, want de pijn straalt van zijn rug naar zijn benen. Donderdag is er weer een overleg gepland met Joshs oncoloog, orthopeed, neuroloog en revalidatiearts. Ook wordt het pijnteam ingeschakeld om te kijken wat zij kunnen betekenen. We hopen ongelooflijk dat er een oplossing gaat komen. Want onze lieverd doet het verder zo goed. En wat gunnen we hem rust. Hij verdient het zo.

Dit was het even voor nu. Liefs, Eunice.